A space for conscious coaches, trainers, bloggers, free spirits and pioneers of the mind.

Angst numero uno

Fear of public speaking

Begin dit jaar stond ik op een podium om een speech te geven over Sponsoring op SponsorLive. Eindelijk erkenning en ik kon het nota bene nog doen voor heel de sector. Iedereen met wat naam en faam in de business was aanwezig. Na wat huppelpasjes en wat knipoogjes naar mezelf in het toilet liep ik zo fier als een pauw de zaal in. Na enkele prachtige sprekers was het mijn beurt. Mijn eerste slide stond klaar en ik stak van wal. Ik keek de zaal in en kreeg ineens een heel bevreemdend gevoel. Het werd warm en wazig rondom mij. Zoals jullie misschien wel weten zijn de eerste momenten van je speech van levensbelang. Leer de eerste 5 a 10 minuten los uit je hoofd hoor ik mezelf nog zeggen bij mijn Lichaamstaal trainingen. Het blijft me een raadsel waarom ik dat zelf niet heb gedaan. Ik hakkelde mijn tekst half af en vroeg om de volgende slide. Heel de zaal bleef me strak aankijken. Ik zag een collega spreker teken doen en naar iets wijzen wat ik niet door had. In een moment van paniek voelde ik aan mijn ritssluiting van mijn kostuum broek. Het zal toch niet waar zijn vroeg ik mezelf af. De groene knop naast de pupiter zei iemand zacht. Ik zag het onding hangen en drukte erop en de volgende slide verscheen. Ik ging verder met mijn discours. Mijn onderbewuste besloot op dat moment om op eigen houtje nog eens te vragen achter de volgende slide. Zo moeten de koeien ook naar de eerste trein hebben gekeken. De zaal keek me raar aan. De groene knop! Mijn keel was gortdroog en kreeg er geen woord meer door. Totale afgang voor mij, voor andere viel het nog mee kreeg ik achteraf te horen. Wat was er dan gebeurd vroeg ik me achteraf af. Ik was de evolutieleer van Darwin tegen gekomen. Maar dan frontaal. Zoals een leren bal tegen je knikker bij - 5. Dat vergeet je nooit.

Angst nummer 1 zelfs nog boven de dood is publiek spreken. Dat wijzen verschillende studies aan. Diep in ons brein zit er een soort van primair geheugen dat ons doet overleven als we in gevaar zijn. De dag van vandaag hebben we dat niet echt meer nodig in het rijke westen. Maar ons brein werkt nog altijd wel op dezelfde manier. We voelen ons nog altijd aangevallen door situaties rondom ons. Ook zal zijn de grote roofdieren al lang verdwenen. Onze voorouders hadden geen tijd om even rustig na te denken. Het was direct reageren of je werd geserveerd als filet americain. De adrenaline die je doet bibberen, je droge mond en je knikkende knieën bezorgt is een soort van ultieme noodknop (al dan niet groen ) Het is vechten, gaan lopen of lijkje spelen. Voor mij betekende de kleine chemische shitstorm in mijn brein het gekende scenario boven beschreven. Een dreun verkopen kon ik niet doen. Alhoewel ik veel goesting had om de technieker die me niet had verteld over de groene knop er eentje met een kwaliteitslabel te geven. Weglopen kon ik nog minder. Nee meneer we zijn geen pussies! En dus leek freezen maar het beste in mijn geval. Nu speelt er nog een ander sociaal gegeven mee in heel het verhaal. De angst om te worden verbannen en alleen de pampas in gejaagd te worden. Niet zo lang geleden in een ver verleden betekende dat ook letterlijk je dood. We hebben niet zozeer schrik van belachelijk of gekleineerd te worden in groep. Het is meer de angst om voor een hele groep uitgewezen te worden. Om er niet meer bij te horen. De eerste mensen hadden niet de kracht van de carnivoren en de goesting om rond te blijven zwerven voor fruit en noten. Om te overleven moesten ze samenwerken en elkaar kunnen vertrouwen. Er ontstonden sociale structuren en relaties. Daarom kijken mannen soms nog altijd stug en stil voor zich als ze bij elkaar zijn bijvoorbeeld. Er moest er maar eens eentje hardop beginnen lullen over Dino voetbal als je dat vette zwijn wil vangen dat lekker voor je neus ligt te wroeten in het bos. Veel van onze sociale angsten zitten in de menselijke geest ingebakken. Ergens niet meer bijhoren is zelfs vandaag nog dramatisch. Kijk maar op school. De foute kleren, niet gekozen worden omdat je niet sportief bent, niet slim genoeg zijn. Veel sociale angsten komen nog uit die tijd. Voor mij viel het al bij al nog mee. Het was een aanzet tot een leerproces dat me vandaag nog veel brengt door uit mijn comfort zone te komen en publiek te spreken. Ah ja en ik heb ook die avond de Award gewonnen voor beste Muziek Sponsorship. Dus mocht ik blijven en moest dus niet alleen in het bos gaan slapen :)

Most Recent Articles

Angst numero uno

Zoombox: Burnout door Marjolein Faes

Congo of de kunst van het overleven....

You are what you wear - or aren't you?

De benen nemen....

Show more