A space for conscious coaches, trainers, bloggers, free spirits and pioneers of the mind.

Zoombox: Burnout door Marjolein Faes

by Marjolein
by Marjolein

De prachtige dame die ik vandaag aan jullie wil voorstellen heb ik niet geïnterviewd…. Ik heb haar moedige verhaal gelezen en wil dit met jullie delen.

05-09-2016

6 augustus 2016, eentje om nooit meer te vergeten. Het was nog vroeg op de dag, ik stond achteraan in het vliegtuig te werken en voelde me onwel worden. (Oh ja, ik werk fulltime als stewardess. Over onze werkuren, vertel ik je later wel wat meer..) 6 augustus dus… Ik vroeg aan m'n collega om even bij mij te blijven. Wilde nog even naar het toilet gaan, dacht dat ik me erna wel beter zou voelen. Helaas. Nog geen 2 passen uit het toilet, besloot ik om op de grond te gaan liggen, want het werd allemaal wat wazig voor mij. Van al wat er nadien is gebeurd, herinner ik me niet zo veel. Ben niet buiten bewustzijn gegaan, maar heb niet alles met de volle 100% aandacht kunnen beleven. Er stond een dokter en een paar ambulanciers rond me, ik had een infuus in m'n arm, kon niet rechtstaan, voelde me enorm zwak. Zo moe, maar zo ongelooflijk moe dat ik was… Met een draagstoel van het vliegtuig, op de brancard de ambulance in. Eens in het ziekenhuis gekomen werd er gewacht op mijn bloedonderzoek. Wie weet welke ziekte ik wel niet had opgelopen in een of ander Afrikaans land…Inmiddels voelde ik me al wat sterker worden, kwam ik tot rust en kon ik weer normaal praten en rechtstaan. Een uurtje later kwam de spoedarts met het resultaat van het onderzoek: " We zien niets abnormaal in uw bloed, op dat vlak ben je gezond. " Ik veronderstel dat u wel weet wat er gaande is en ik raad aan om een afspraak te maken met uw huisarts.“, voegde de arts er nog aan toe…Slik..Ik kon alleen maar wenen… Want ik wist dat dit een duidelijk signaal van mijn lichaam was geweest. Zo een signaal dat je je ergste vijand niet toewenst. Zo eentje dat je echt niet mag ontkennen, maar even moet bij blijven stilstaan. Mijn lichaam heeft duidelijk stop gezegd. Bijna letterlijk.. Zeer angstaanjagend, zeer confronterend.

Plots is er geen weg meer terug, is het gedaan met excuses om maar door te gaan. Zeggen dat ik moe ben, maar dat het na een nachtje slapen wel beter zal gaan, is niet meer mogelijk. Ik voelde me die ochtend ook wel echt moe en onderweg naar het werk, moest ik ook veel huilen. Ik zei nog tegen een vriend van me dat ik me echt heel moe, doodmoe, voelde…Een beetje verward, hulpeloos en volledig uitgeteld heb ik die dag doorgebracht in m'n bedje. Total Lost.Want wat moest ik nu doen? Wat is stap 1? En 2 en 3 en…Help.

05-09-2016 om 00:00 geschreven door Burnout81

06-09-2016

En toen werd het pas echt wazig. Helemaal het noorden kwijt. Zo voelde ik me. Wat was er in godsnaam wel niet gebeurd? En vooral, wat moest ik nu gaan doen? De spoedarts had me twee dagen thuis geschreven. Dat betekende dat ik maandag terug zou kunnen gaan vliegen? Een afspraak maken bij de huisarts, dat hadden ze me in het ziekenhuis aangeraden. Ok. Dat kon ik nog wel, online een afspraak maken voor maandag. En wat dan? Ik heb m'n hoofd zitten breken met allerlei scenario's over wat ik nu moest gaan doen, ik wilde instant oplossingen. Soms waren er momenten op de dag dat ik dacht bij mezelf: " Ooh, maar een paar dagen rusten en ik begin terug te vliegen!” Ik vind het nu te gek voor woorden hoe slecht, of zelfs helemaal niet, ik luisterde naar mijn eigen lichaam. Was dit niet duidelijk genoeg om te beseffen dat het niet meer gaat op de manier ik bezig was?! Maar neen, alles voor de job en vooral: " al die anderen kunnen dat toch, dan moet ik dat toch ook kunnen?!” Het gevoel van zwakkeling kwam naar boven, ik had gefaald.. Nu was ik weer afwezig. Want de laatste maanden, om niet te zeggen een jaar, was ik vaak afwezig. Ik had enorm veel last van mijn darmen. Ik had me al een volledig ander voedingspatroon aangenomen, was bij verschillende artsen in behandeling, had een afspraak nog voor een gastroscopie en een colonoscopie,… Het stopte niet, de klachten, dus ik bleef op zoek gaan naar een oorzaak… Stomme ik…

Die twee dagen voor de afspraak bij de huisarts waren verschrikkelijk. Zoveel dat ik aan het denken was, zo slecht dat ik me voelde,… Zoveel wenen dat ik moest doen.. En het enige wat ik nodig had, was RUST. Rust in mijn hoofd, rust voor mijn lichaam, rust in mijn hartje. Ik wilde vooral ook alleen maar slapen en een paar dagen later pas wakker worden…Maandag bij de huisarts…. “Hoe gaat het met je?“, vroeg ze. Ik kon niets anders doen dan wenen. Ik kwam niet uit m'n woorden, ik was op. Doodop. De tranen waren wel duidelijk voor de dokter. Ik heb m'n verhaal kunnen doen, denk ik. Want vanaf toen is alles wat wazig geworden in m'n geheugen. Ik leefde in een roes. M'n hoofd stond niet meer op mijn lichaam, zo voelde het aan. Twee weken werd ik thuisgeschreven en ze raadde me aan om met iemand te gaan praten. Een burn out kan je niet in je eentje ondergaan en dat moet je ook echt niet. Oooh help,… Is het dan echt zover gevorderd? Ik wilde zo nog niet denken. Een burn out? Ik? Ik had me net een maand geleden ingeschreven voor burnoutcoach te worden…. Verdorie… Mijn leven is om zeep… Wat nu? Heb dan het werk verwittigd dat ik voorlopig twee weken niet zou komen vliegen. Op dat moment nog overtuigd dat ik na die periode er wel terug zou staan. Tien minuten later besefte ik wel weer dat dat onmogelijk zo kon zijn. Ik was over mijn grenzen gegaan. Niet 1 keer, maar tientallen keren… En nu moest ik de prijs ervoor betalen. Alsjeblief, luister nu toch eens!! Je lichaam trekt het niet meer. Je lichaam redt het niet meer! Je moet op die pauzeknop duwen…Adem, slaap en kom tot rust. Heel veel wenen en heel veel slapen.. Dat heb ik die dag nog gedaan…

06-09-2016 om 00:00 geschreven door Burnout81

07-09-2016

Die eerste dagen.Heel veel dutjes. Wenen. Moeilijk eten. En 's avonds niet in slaap kunnen vallen wegens te veel gepieker. Daarnaast de signalen van m'n lichaam volledig willen negeren!  Met vlagen dacht ik nog steeds dat ik snel terug zou kunnen gaan vliegen. Op andere momenten werd ik bijna gek in mijn hoofd. Totaal geen licht op het einde van die oh zo zwarte tunnel zien. Soms werd het me echt te veel. Ik kon alles niet meer geplaatst krijgen. Er ging zoveel in mijn hoofd om en tegelijkertijd ook zo weinig… Door de constante stress bleef ik een strijd leveren met mezelf en mijn gedachten. Want ja, zo gaat dat dan, ik leefde in een roes waar stress een constante was. Terwijl er niets was dat ik moest doen..

Vermits die momenten van totale wanhoop en hulpeloosheid alsmaar vaker voorkwamen, heb ik op een avond beslist om een noodkreet te slaan naar een psychotherapeut. Ik ben online gaan zoeken naar iemand die ervaring had met het verwerken van een burn out en die persoon een heel eerijk mailtje gestuurd met mijn probleem. Op het moment dat ik dat schreef, was ik redelijk helder, maar heel hard zoekende naar een redder in nood. Het ging niet goed met me, echt niet. Door zo weinig te slapen, werd ik uiteraard niet beter. Er kwam alsmaar meer en meer gepieker en ik voelde me echt heel depri worden. Gelukkig kwam er zeer snel nieuws van de therapeute dat ik enkele dagen later al kon langskomen voor een eerste gesprek: ik was gered.:)

De dagen gingen voorbij zonder echt iets gedaan te hebben. Ik probeerde elke dag even naar de winkel te gaan, maar vaak was dat er al te veel aan. Toch verplichtte ik mezelf om even buiten te komen en toch wel even mensen te zien. Ik deed heel hard mijn best, maar dit lukte niet elke dag. Er waren ook regelmatig dagen bij dat ik mijn bed niet uitkwam, dat ik gewoon een dagje de gordijnen dicht liet en rustig de dag liet passeren. Om dan 's nachts niet te kunnen slapen…. Frustrerend werd dat… Het enige dat ik wilde, was dat er iemand even mij leven instapte en het gewoon allemaal even kon overnemen. Iemand die voor mij alles kon beslissen en regelen, iemand die voor mij kookte, naar de winkel ging en vooral…. Iemand die me elk uur van de dag een dikke knuffel kon geven en in m'n oren zou fluisteren: " Het komt allemaal goed!“…

Different...

Ik ben een single vrouw, 35 jaar, geen kinderen en moet toegeven dat mijn leven alleen nog maar bestond uit vliegen en thuis zijn. Wanneer ik in het land was, wilde ik alleen maar slapen en alleen zijn. Mijn sociaal leven was zo goed als onbestaande. En dat was zo al even aan de gang… Ik heb geen lief, ik woon alleen en moet dus enkel voor mezelf zorgen. Maar dat ging dus behoorlijk fout… Ik was helemaal niet goed voor mezelf aan het zorgen! Ondanks ik gezond at en veel tijd nam om te rusten ( alleen besefte ik niet dat dat rusten echt noodzakelijk was om te recupereren) .Ik was dus nu ook alleen en stond er alleen voor. Ik kon niet meer de schijn ophouden en zeggen dat het goed met me ging. Als vrienden of mensen me vroegen hoe het met me ging, zei ik nu heel eerlijk dat het niet zo goed was. Want dat was ook echt zo. Ik had geen energie meer om te liegen, geen energie meer om er altijd met de glimlach te staan voor iedereen, om het luisterend oor te zijn voor iedereen,… Ik kon niet meer, ik was leeg. Op. Kapot. En dat werd maar erger en erger met de dag…

07-09-2016 om 00:00 geschreven door Burnout81

08-09-2016

Alsjeblief, probeer mij te begrijpen… Ik wil je graag proberen te laten begrijpen hoe ik me heb gevoeld. Voor zij die niet in hetzelfde verhaal hebben gezeten. Eens ik effectief ben gecrasht aan boord en me op de spoedafdeling heb moeten laten controleren, voelde ik me echt slecht. Er is niets dat ik ten volle heb beseft. Alles is wat wazig, ik leefde in een roes. Zo voelde het. Slapen ging niet, want ik moest 's nachts altijd piekeren. Overdag deed ik dutjes. Dromen deed ik niet meer. Gezond eten was een enorme opgave. Het enige wat ik wilde was heel veel brood( wat ik al een jaar niet meer at), daarna een groot pak koekjes en snoepjes en een gigazak M&M's . Een overdosis aan suikers! Terwijl ik zo gezond at en al zo lang neen zei tegen suikers. Nu..wilde ik alleen maar dat. En niet alleen willen, ik gaf er ook aan toe, ik at echt al die dingen. Na elkaar, op 1 avond. Het ergste voorbeeld is dat ik 5 Magnum ijsjes( jawel, die grote met witte chocolade), op 1 uur had opgegeten! Zonder enig probleem, dat ging zo vlotjes… Groenten? Dat was echt een zware taak om die klaar te maken. Zo beland je natuurlijk in die verkeerde cirkel. Ik voelde me depri, soms voelde het ook aan alsof ik letterlijk gek aan het worden was. Ik heb op een bepaald moment getwijfeld om me te laten opnemen: zo erg was het soms…Dat én slecht slapen én dan nog eens super ongezond eten…Af en toe besefte ik dat wel en probeerde ik de juiste dingen te kopen in de winkel, maar vaak ging ik dan tien minuten later naar een lokaal superette om alleen maar ( heel veel) snoep te kopen…

Het ging niet goed met me. Ik moest echt iets ondernemen. De therapeute ging me wel kunnen helpen. Ik zag er niet ziek uit, mensen konden niets aan me opmerken. Wel dat ik er heel moe uitzag, maar dat was zo al enkele maanden. Er vermoeid uitzien was al een gewoonte geworden, hoe erg. Ik had ook geen koorts, ik was niet “ziek” en dat is zo verdomd moeilijk om uit leggen aan mensen die een burn out niet kennen. Want wat heb je dan precies?? Mensen kunnen het heel moeilijk begrijpen. Ze denken dat je nog alles kan doen, maar dat je gewoon wat moet rusten… Ja, rusten.. Dat is waar. Mijn brein moest dringend, hoogdringend, rust krijgen. Wat zeer moeilijk is als je niet kan slapen. “Maar wat voel je dan juist?“, kreeg ik vaak te horen.” Ik ben moe, door en door moe, ik ben op, ik ben leeg. Ik kan elke moment beginnen te wenen, om niets. Of om heel veel. Ik ben super emotioneel. Ik kan niet meer helder nadenken. Ik kan geen twee stappen vooruit denken. Ik kan niets plannen. Ik krijg niets gestructureerd. Ik kan geen problemen aanhoren. Ik kan niet lang onder de mensen blijven. Ik ben doodop als ik naar de winkel ben geweest. Ik ben vaak misselijk. Ik heb heel veel verschillende pijnen. Ik heb steken in mijn borstzone, waardoor ik denk dat ik elk moment een hartaanval kan krijgen. Ik heb het moeilijk om iets te regelen, om afspraken te maken, laat staan om die na te komen. Ik kan niet meer denken. Ik red het niet meer alleen. Ik wil hulp!” morgen kan ik naar de therapeute…

08-09-2016 om 00:00 geschreven door Burnout81

10-09-2016

De therapeute.Eindelijk! Mijn redding! Ik had de laatste dagen aan niets anders kunnen denken. Ik had mijn lot in haar handen gelegd. Alles ging beter worden na die afspraak. Zo had ik me telkens gerustgesteld als ik een lichte paniekaanval voelde opkomen. De onrust was namelijk enorm!! Heel veel pijn in de borststreek, heel veel andere pijnen. Ik probeerde ademhalingsoefeningen te doen of soms wat te mediteren, maar dat was zo moeilijk. Mijn hoofd zat te vol… " Ik heb jouw mailtje gelezen, dat is niet niks wat jij hebt meegemaakt he?!“, zei de therapeute me als ik binnenkwam.Ik begon dadelijk te wenen en toen ik een uur later terug buiten stapte, was ik nog steeds aan het wenen. Inderdaad, het was niet zomaar iets…Ik heb haar alles kunnen vertellen, zij heeft me dingen doen inzien die ik even was vergeten, maar verdorie zo belangrijk zijn om een gezond leven te leiden. Ik heb een topuur gehad bij haar. Wat een supervrouw! Echt de juiste therapeute voor mij op dit belangrijk punt in mijn leven. Wat ben ik haar dankbaar. Ik voelde me op mijn gemak en ik wist dat het nu of nooit was. Ik had deze kans voor mezelf gecreëerd, ik kon er maar beter slim mee omgaan. Heel eerlijk zijn, geen masker ophouden( dat ging sowieso niet), alles vertellen en ademen… En dat laatste kon ik terug na haar sessie. Terug ademen. Ze was fier op me dat ik was gekomen, dat ik zo open was. En het allerbelangrijkste wat ze zei: " Het komt goed, je bent goed bezig!”  Dat ene zinnetje waar ik zo hard naar verlangde! Een geweldig gevoel gaf het me… Binnen twee weken gingen we elkaar weer zien.Ik kijk er al naar uit.

10-09-2016 om 00:00 geschreven door Burnout81  

De rest van het verhaal van Marjolein kan je volgen op http://www.bloggen.be/burnout81.
Een pracht project van 2 andere dames op http://www.wanneerkomjeterug.com/ een unieke documentaire of Burn-out.

Most Recent Articles

Angst numero uno

Zoombox: Burnout door Marjolein Faes

Congo of de kunst van het overleven....

You are what you wear - or aren't you?

De benen nemen....

Show more