A space for conscious coaches, trainers, bloggers, free spirits and pioneers of the mind.

Mannen van staal en peperkoek

Opa "Fons" Waegemans

Mijn grootvader was de zotte professor. Of dat had ik toch lange tijd gedacht als kleine jongen. Alle professors op tv of in de films leken op mijn grootvader. Ik verdacht hem ervan dat hij stiekem meespeelde en ons dat verzweeg. Voor mij leek hij op Einstein. Het kon zijn broer geweest zijn. De wilde haardos, de bevlogenheid en met techniek foefelen. De Fons in de volksmond genaamd. Dan zat hij voorover gebogen te solderen achter grote bruine TV kasten. Zijn ruwe stoppelbaard en de geur van zijn stoffen werkschort kan ik me nog goed voor de geest halen. Kussen deed men op het platteland niet. We kregen af en toe een flinke knuffel. Maar naar gelang dat onze aaibaarheid verminderde verdween dat ook. Urenlang kan ik daar ronddwalen tussen de schroefjes, lichtbuisjes en connectoren. Hij had zo een stoere knaloranje Volvo met LPG containers op het dak. Soms nam hij ons mee in die auto naar klanten toe. We reden met het raam open op die lange warme zomerdagen. Zo een auto heb ik nooit daarna nooit meer zien rijden.

Mijn grootvader had al een videocamera voor iemand nog maar wist wat je daar mee kon doen. Magische man uit een ander tijdperk. Je hing aan zijn lippen als hij weer eens zijn verhalen bracht op z'n Betekoms. Oorlogskinderen. Grootgebracht op akkers en velden. Ver van onze tablets, Doctor Phil en Tomorrowland. Hij wist nog wat den Duits allemaal had uitgespookt met krijgsgevangen, wat voor geluiden V1 raketten maakten en wie er was gesneuveld. Een genie zonder studies. Op een dag had hij een wasmachine gekoppeld aan een vogelverschrikker die 20 meter verder op de berg opgehangen was aan een ijzeren paal. Het programma van de wasmachine deed de pop op en neer gaan. Tot de buren in paniek kwamen roepen dat er iemand zich had opgehangen.

Was het vroeger beter mijmer ik soms. Als ik naar mijn tantes en nonkels kijk vermoed ik van niet. Ik herinner me nog lange dagen die de kinderen van mijn opa op het veld doorbrachten. We speelden toen eeuwen in de bossen en aten ons ziek aan het fruit in de boomgaard. Wij stonden daar nooit bij stil. Ik zie het ons niet doen. Ik heb mijn grootmoeder veel stiekem zien huilen. Hij was hard voor de zaken die hij niet begreep. Zoals die keer dat ik met een paardenstaart binnenkwam. Hadden de Belgen de blik van mijn grootvader gehad die hij me toen gaf was er geen enkele Duitser de grens over gestoken. Hij had ze allemaal kaput gebliksemd. Maar hij zag het allemaal duidelijk. Er waren zaken die je deed en die je niet deed. Vergeven was even moeilijk als je kind verliezen. Ik mis hem nog altijd maar ik twijfel eraan of hij mee was geweest in het leven van vandaag.

Jaren later ben ik hem nog eens tegengekomen. Een variant ervan. Dezelfde stam in ieder geval. De vader van de mama van mijn kids is ook uit dat kaliber hout gesneden. Mannen met een groot hart. Mannen met vrouwen met nog een groter hart. De echte helden van al onze verhalen. Hij was een halve eeuw geleden afgezakt vanuit Sardinië op zoek naar een beter leven. De mijnen van Genk afgedaald om daar lijf en leden kapot te werken om kolen uit de grond halen. De wereld is veranderd rondom hem. Hij komt alleen nog toch zijn recht zijn dorpje in de zonnige bergen. King of the world.

Het leven was vroeger niet beter. Het was eenvoudiger. De tijd van nu is er een van korte reactietijd en satisfactie. Je kan zijn wie je wil zijn. Het gaat snel. Je moet je fiets op zonder wieltjes en er is geen grootmoeder die van mijlenver komen eten roept. Maar ik hou van deze tijd met zijn uitdagingen. The past is the past. Er is veel hoop indien we ons heel bewust worden van alles wat er rondom ons gebeurd. Er is veel hoop indien ieder van ons zijn verantwoordelijkheid neemt en ervoor gaat. Met of zonder wieltjes.

Most Recent Articles

Angst numero uno

Zoombox: Burnout door Marjolein Faes

Congo of de kunst van het overleven....

You are what you wear - or aren't you?

De benen nemen....

Show more